Απο τα πολύ όμορφα τραγούδια που άκουσα τελευταία...

Ένα όμορφο σαββατοκύριακο, αλλά....

Ήταν όμορφο το σαββατοκύριακο που βρίσκεται στο τέλος του... Θα μπορούσε βέβαια να ήταν καλύτερο... το ξέρω!!
Ξέφυγα όμως ομολογώ... για άλλη μια φορά στην εξοχή!! σε ένα σπίτι που πλέον για εμένα συνεπάγεται με πολλές και όμορφες στιγμές... σε στιγμές που νοσταλγώ και περιμένω να ξανάρθουν καλύτερες!! Είχε όμορφες στιγμές αυτό το διήμερο...!! Ένιωσα όμορφα που ασχολήθηκα ξανά με αυτό το σπίτι μετά από μια βδομάδα!! Αυτό με ανέβασε περισσότερο απ' όλα νομίζω!!
Υπάρχει βέβαια και το "αλλά".....
Αυτό το σαββατοκύριακο, ήρθαν "απαγορεύσεις"!! Δεν εκφράστηκαν βέβαια έτσι, αλλά έτσι ακούστηκαν στ' αφτιά μου... δε γίνεται να περιορίσεις μια συνήθειά σου... κάτι που αγαπάς και (τουλάχιστον τώρα) δε σου κάνει κακό, αντίθετα, καλό!!
το μέλλον??? δε με νοιάζει!! εγώ αύριο μπορεί να πεθάνω...
ΤΩΡΑ ΖΩ!! έτσι λέω τουλάχιστον...
ή την κόβεις ή συνεχίζεις στα ίδια!! Είναι άσχημο όμως να πρέπει να σταματήσεις να εκφράζεις πράγματα που σκέφτεσαι...
αν όμως πρέπει??
κρίμα να μη μπορείς να τα μοιραστείς!!

Mιλάμε... αμηχανία ε? ίσως... τα λόγια τελείωσαν...

Κοιτάω τη φωτογραφία... πόσο παραστατική ε??
Έτσι νιώθω!!δεν το ξέρεις... ή έστω δείχνεις οτι δεν το ξέρεις...
όπως και τώρα...μιλάω για σένα...δεν το ξέρεις...
δεν ξέρω αν θα ήθελα... Μερικές φορές ναι...
όσα νιώθω μου βγαίνουν τέτοιες ώρες...
άλλες πάλι όχι... δεν ξέρω το γιατί...
ίσως να μη θέλω να στενοχωριέσαι...

Σ'αφήνω....

Καλή σου νύχτα...

Κι ας νιώθω μόνη μου ξανά...

Τρέμοντας μην ζήσει μόνος του ως τα 80, μελαγχολούσε στο παράθυρο

Σα να ‘χε μείνει πάνω σε ένα τρένο μία στάση πέρα από τον προορισμό του...

Η νύχτα είναι δικιά μου και δικιά σου, μακρινή αγάπη, ολέθρια,
που τώρα δεν ζω παρά για να σ’ αναστήσω.
Μα να που τα λόγια δεν φτάνουν πια

Τα λόγια είναι φενάκη κι η αλήθεια εσύ

Εσύ μένεις να με οδηγείς με την σκοτεινή φωτοβολίδα σου στο χάος αυτό,
το χάος μου, που φρόντισες να το γεμίσεις με την φωνή σου

Τι ήρθα; Που πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου
Μακρινή, μακρινή που μου φαίνεσαι αγάπη μου
Μακρινή, μακρινή που είσαι τώρα.
Μου άφησες τα σημάδια σου ανεξίτηλα
Τόσα ρούχα, τόσες γραφές στον αέρα, τόσα αποτυπώματα στην σκιά
Πως να πω ότι όλα αυτά ήταν ενέργεια κι εσύ ξαναγύρισες στην πηγή σου;

Θέλω να έρθω να σε βρω. Είσαι γλυκιά και σ’ αγαπάω
Μονάχα όταν έρχεσαι να σε δω να φοράς τα ρούχα που μ’ αυτά σε γνώρισα...
Έτσι σ’ αγάπησα, έτσι σε πίστεψα

Σε αισθάνθηκα λίγο μακρινή όταν γύρισες από την Αμερική
Μετά απόκτησες μία κρούστα ασάφειας

Απ’ το να τα πνίγεις όλα μέσα σου, κόντευες να πνιγείς η ίδια

Σ’ αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από την γη, καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει
Μην ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουν
Μα κι αν υπήρχαν, δεν τα ξέρουμε κι αυτά, δεν τα ξέρουμε....

Δεν έχω άλλα δάκρυα.
Μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε,
που μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου

Το μόνο χρέος μου, γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη,
είναι να κλαίω για σένα, να κλαίω, να κλαίω.
Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω...

Σ' ευχαριστώ που με μυείς σε τόσο όμορφα κείμενα...

Σαν όνειρο...

- Ανασφαλής?
- Όχι πια...
- Τότε?? φόβος??
- Δεν ξέρω...
- Φοβάσαι!!ναι!!
- Τι??
- Την επιστροφή!!
- Δεν τη θέλω...
- Είδες?? φοβάσαι!!
- Πιθανώς!!
- Καν'το σιγουριά!!
- Γιατί όμως τώρα???
- Εμπειρίες??
- Κοντινές ε?? μάλλον!!
- Αφού πάντα υπάρχει φως!!
- Το ξέρω!!
- Το βλέπεις!!
- Το ξέρω!!
- Μη φοβάσαι!! Μην απογοητεύεσαι ποτέ!!
- Προσπαθώ....

Ένας διάλογος με τη δεύτερη Αυγουστίνα που κρύβω μέσα μου...

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2008...

Έχω την εντύπωση πως αυτό το π(σ)κ ήταν το καλύτερο της περιόδου!! είχε γέλιο...πολύ γέλιο...ανθρώπους δίπλα μου... τσακωμούς, ανεβασμένη πίεση...:p δεν μπορώ να πω!! η καλή μέρα όμως από το πρωί φαίνεται!!
Την Παρασκευή πραγματοποιήθηκε μια απο τις ευχές μου!! Η Ακτή Πειραιώς δέχτηκε τις αφεντιές μας!! 3 πιτσιρίκια (Αυγού, Βαχιου and Evan) πέρασαν τις πύλες της μουσικής σκηνής για να θαυμάσουν τους εξής: ΘΗΒΑΙΟ, Ζουγανέλη, Μπουλά, Καλυβάτση και Παπακωνσταντίνου... τον τελευταίο βέβαια θα προτιμούσαμε να μην υπήρχε καν, αλλά δεν πειράζει!! μέσα στα χλωρά πάντα υπάρχουν και τα ξερά...:P Τα λόγια περιττά νομίζω... ήταν κορυφαίοι ομολογώ, ειδικά Καλυβάτσης-Ζουγανέλης-Θηβαίος... κατ' εμέ πάντα!! Εντάξει ειδικά οι δύο πρώτοι είναι μεγάλοι καραγκιόζηδες (με την καλή έννοια πάντα) και προσωπικά πέθανα στα γέλια!! Επίσης περιττό να πω οτι θα ξαναπάμε... δεν το βαριέμαι με την καμία!!!

Η Κυριακή πάλι... αλλιώς την περίμενα, αλλιώς ήρθε!! Θα μπορούσε φυσικά να είναι καλύτερη, αλλά κάλλιστα και χειρότερη!! πάλι καλά τα μέρη που επισκέφθηκα today (Σαλαμίνα ή κατά κόσμον Σαλαμύκονο) μου έκαναν τη χάρη να μου θυμίσουν καταστάσεις και γεγονότα με ευχάριστο όμως αντίκτυπο μέσα μου!! ομολογώ πως περίμενα το αντίθετο... ξέρεις... κλάματα.. στενοχώρια... μπαααααα... φτου μου μη με ματιάσω!!
Τώρα έρχεται μια Δευτέρα... Δύσκολη Δευτέρα... Πρώτη μέρα δουλειάς... βαρεμάραααααα... τέσσερις ώρες ασταμάτητη ομιλία!! Δεν πειράζει!! το απόγευμα τουλάχιστον θα είναι καλύτερο!! και η Τρίτη επίσης!! Ομολογώ βέβαια πως είναι η πρώτη φορά που μου λείπει το σχολείο... τα κωλόπαιδα αύριο κάθονται!! γιορτή...ναι...σιγά τώρα... βλακείες... φυσικά βέβαια δε θέλω να ξαναγυρίσω...γιατί αν ζηλεύω 20 μέρες τους το χρόνο, τις υπόλοιπες 345 χαίρομαι για τη δουλειά μου...!!
Περιμένουμε λοιπόν τα καλύτερα!!
Υ.Γ: Χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες!!

Ώρα για γέλιο......

(Πριν πατήσετε το play, κλείστε το player στο κάτω μέρος της σελίδας...!!)





Αρχικά βλέποντας "Ράδιο Αρβύλα" και στη συνέχεια μπαίνοντας στο Youtube, πέτυχα αυτό το βιντεάκι!!! Πέθανα στα γέλια σε ορισμένα σημεία!!!
Θα ήθελα να επισημάνω μερικά απ' αυτά!!Εννοείται πως οι τούμπες ήταν όλες γελοίες!!
Ας πάρουμε τους φιναλίστ με τη σειρά!!
1/ Αυτά τα πόδια του... αχ... αυτός και ο Χαριστέας!! Αφού κατάλαβε ότι 2/2 προσπάθειες με τα πόδια ήταν άκυρες αποφάσισε να αποτελειώσει την κούκλα με τα καλλιτεχνικά "hey".. Στην τελική η καημένη η κούκλα παραδίνεται με μαυρισμένα μάτια... Ο πολεμιστής πλέον μπορεί να πανηγυρίσει!!!
2/ Το καλό πράμα απ' την αρχή φαίνεται!! Ακούτε τι λέει το παιδί??? "I never loose!!!!" Με ένα μίσος όμως... δεν μπορώ να πω!!!! Άλλο βέβαια το ότι άρχισε να χαϊδεύει την κούκλα... Είναι ευαισθητούλης!!! Κι έτσι λοιπόν η καημένη γλίτωσε τις πολλές!! Κάτι μου λέει ότι το παλικάρι φοβήθηκε τα εξογκώματα που είχε αυτό το πράγμα που ήταν σαν κρεμάστρα παλτών!! Οκ... για την κολοτούμπα δε θα μιλήσω...
3/ Το μόνο που έχω να πω: ΣΙΓΑ ΡΕΕΕΕΕΙΙ ΤΑ ΣΚΗΝΙΚΑΑΑΑ!!!!!
4/ Το τέταρτο παλικάρι, με το άσπρο πανταλονάκι, μοιάζει με μάχιμο άτομο... Το επιβεβαιώνει βέβαια και η αρχή... "I hope you like the pain" την παράσταση κλέβει το ύψος που παίρνει το ποδαράκι του!! μιλάμε για γεννημένο πολεμιστή!!!!!:D:D:D Λες και έχει πάει σε μπουζουξίδικο, χορεύει μια ζεμπεκιά, και πάνω που έχει πωρωθεί στο refrain.....(:I) πατάει ένα γαρούφαλο και πέφτει!!!:S
Αυτό βέβαια που πρόσθεσε το κερασάκι στην τούρτα, είναι το καλλιτεχνικό του "hey!!" που όσο πάει και ξεψυχάει...!!!!χιχι!!
5/ Εντάξει... δε θα κρύψω την ιδιαίτερη προτίμησή μου στο επόμενο παιδί... δεν έχει κάτι να σχολιάσω, αλλά ο τρόπος που τρώει την πρώτη σούπα, και η πεποίθησή του ότι στη δεύτερη φιγούρα με την αλυσίδα θα τα καταφέρει, απλά με τρελαίνει!!! Ο ήχος βέβαια της πτώσης είναι κορυφαίος!!
6/ Ο επόμενος υποψήφιος, ο ψηλέας της παρέας, είπε να κάνει μια τσαχπινιά (όπως λέει μια ψυχή) με το μηλαράκι!! Την είδε Γουλιέλμος!!:P Το βέλος βέβαια το ξέχασε σπίτι!!! Όταν το συνειδητοποίησε...ήταν αργά!! είχε ψηλώσει ήδη την κούκλα, και ήξερε ότι το πόδι του δε φτάνει ούτε το κάτω μέρος της κοιλίτσας της κούκλας!! Το κακό της υπόθεσης είναι πως το μήλο έπεσε από τη μηλιά, και πλέον δε θα χρησιμεύσει στον επόμενο!!!
7/ Τελευταίος και καταϊδρωμένος!! Για αρχή αποφασίζει να κάνει μια τούμπα!! καλή αρχήηηη!!τσίφτης!! :D Στη συνέχεια, με βάση τις γνώσεις yoga που ήδη έχει προσπαθεί να σπάσει το ξύλο.... κάνει την πρώτη...τη δεύτερη... ("τι στο καλό!!" σκέφτεται!!) την τρίτη...την τέταρτη... όπου ο cameraman κάνει fade out καθώς βαρέθηκε, κι αυτός συνεχίζει να προσπαθεί... (ακούγονται οι ποδαριές!!:D)


Ελπίζω να γέλασαν κάποια χείλη!!:)